Sztuka u osób chorujących psychicznie jest narzędziem terapeutycznym (arteterapia), które pomaga wyrażać emocje, redukuje stres (obniża kortyzol, podnosi dopaminę), buduje bądź podnosi samoocenę oraz umiejętności społeczne.
Udział w konkursach to sposób na rozwój nowych umiejętności, zdobywanie wiedzy, budowanie pewności siebie, poszerzanie sieci kontaktów, zdobywanie nagród (materialnych i niematerialnych), a także na odkrywanie talentów, testowanie swoich możliwości i przygotowanie do przyszłych wyzwań. Daje to Uczestnikom zarówno satysfakcję z osiągnięć, jak i cenne doświadczenia, szczególnie w przypadku porażki. Udział w konkursach przełamuje izolację społeczną osób z niepełnosprawnościami, daje poczucie sprawczości i powrotu do aktywności oraz pomaga w procesie zdrowienia.
Nasz Środowiskowy Dom Samopomocy „Sami Swoi” i Klub „Więź” mieszczący się przy ulicy Pabianickiej 132 może pochwalić się kilkoma ważnymi osiągnięciami w ubiegłym roku. Pod czujnym okiem naszych terapeutów: Ewy Grabskiej-Stefaniak (pedagog), Andrzeja Mikołajczyka (plastyk) oraz Jacka Babiucha (instruktor terapii) udało się w 2025 roku:
– Dawidowi Błaszczykowi zdobyć nagrodę za zajęcie II miejsca „One way ticket” w kategorii rzeźba kameralna i płaskorzeźba w XXI edycji Ogólnopolskiego Konkursu Plastycznego organizowanego przez PFRON, pod hasłem: „Życie jest podróżą”;
– Dawidowi Błaszczykowi – zająć I miejsce – nagroda Grand-Prix i Basi Pacholczyk III miejsce – (techniki mieszane) –w konkursie plastycznym „Sztuka jak balsam”, organizowanym przez Wojewódzką Bibliotekę Publiczną oraz RCPS;
– Januszowi Cholewie zająć II miejsce – rysunek i Krystynie Moraczewskiej II miejsce – malarstwo – w XIX edycji Wojewódzkiego Konkursu Plastycznego „Tajemniczy Ogród-Królestwo Owadów” – ŚDS Łask 2025;
– Marcinowi Klusce I miejsce „Hawaje” – rysunek, Joannie Jurgielewicz i Adamowi Spruchowi III miejsce „Ptasie trele nocą” – tkanina i aplikacja i Annie Owczarczyk-Menes – wyróżnienie – rzeźba kameralna i płaskorzeźba w XXII edycji Ogólnopolskiego Konkursu Plastycznego PFRON „Sztuka Osób Niepełnosprawnych – W krainie snów”.
GALA ROZDANIA NAGRÓD odbyła się 30.12.2025 w Hotelu „Rubin” – Lodowa 94.
Wszystkie osoby, które brały udział w tym konkursie to:
- Andrzej Ligier: „Rozdroża krainy snu”, kategoria rysunek.
- Barbara Pacholczyk: „Mój sen”, kategoria rzeźba kameralna i płaskorzeźba.
- Agata Janiak: „Kolorowy sen kształtów”, kategoria tkanina i aplikacja.
- Paweł Górecki: „Mój nieskazitelny sen”, kategoria rysunek.
- Marcin Kluska: „Hawaje”, kategoria rysunek (I miejsce).
- Mariusz Leśko: „Sen o Pradze”, kategoria malarstwo.
- Weronika Gapińska: „Magiczny napar”, kategoria fotografia.
- Dawid Błaszczyk: „Manhattan – jak we śnie”, kategoria fotografia.
- Anna Owczarczyk-Menes: „Wspomnienie snu”, kategoria rzeźba kameralna i płaskorzeźba (wyróżnienie).
- Joanna Jurgielewicz i Adam Spruch: „Ptasie trele nocą”, kategoria tkanina i aplikacja (III miejsce).
Uczestnicy ŚDS-u i Klubu „Więź” brali jeszcze udział w:
– Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim „Liryczny Świebodzin” 2025 inspirowanym twórczością Marii Pawlikowskiej – Jasnorzewskiej organizowanym przez Bibliotekę Publiczną w Świebodzinie
- Ewa Rączkiewicz „PĄCZEK” – tytuł: „Tożsamość”.
- Maria Ptasińska „Maria Mądra” – tytuł: „Sens życia”.
- Anna Owczarczyk-Menes „KAWKA”– tytuł: „Noc”. Inspiracją był tu wiersz ”Samotność moja nie może być większa” – Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej.
- Dawid Błaszczyk „ZAMEK” – tytuł: „Nieznajomi”.
- Piotr Bochenek „Kropla Deszczu” – tytuł: „Kim jestem i dokąd zmierzam”.
- Janina Wolfan „JAŚ-MINA” – tytuł: „W gościnie na ziemi”.
– oraz w Ogólnopolskim Konkursie Poezji: „Słowa, dobrze, że jesteście” – Fundacja Anny Dymnej MIMO WSZYSTKO:
- Dawid Błaszczyk: „Karinie. Po drugie”, „Karinie. Trzecie podejście”, „Po czwarte-cena”.
- Piotr Bochenek: „Planeta barw”, „Krąg podejrzeń”, „Mam”.
- Aneta Bedner: „***”, „****”, „*****”.
- Janina Wolfan: „Moja orbita”, „Żywicielka”, „Listopad”.
- Anna Owczarczyk-Menes: „Potwory”, „Statek szaleńców”, „Noc”.
Tutaj Uczestnicy czekają jeszcze na wyniki, więc trzymajmy za nich wszyscy kciuki! Bardzo mocno!
POEZJA
„Karinie. Po drugie”
Nie zakochałem się w Tobie.
Choć moje serce poruszyłaś żelazne.
Sam momentami dziwię się sobie,
jak wielkimi marzeniami te uczucia ważne.
Czuję w gardle ucisk, przełykam ciężko ślinę.
Twego spojrzenia szukam, barwy wyjątkowego głosu.
Codziennie pytam serce o tego przyczynę.
Tego co za nią przyniesie uśmiech losu.
Drugi wiersz do Ciebie ukradkiem piszę.
Nieznacznie zmieniony podmiot liryczny i przekaz jego.
Mógłbym nie powiedzieć nic i zdać się na ciszę.
Czy zostaniesz moją koleżanką nie pytając dlaczego?
„Moja orbita”
Jesteśmy orbitą
Kręcącą się w przestrzeni
Słońca, księżyca i gwiazd
Tego Kopernik uczył nas
Jestem na ziemi,
Na której żyli praojcowie moi.
Patrzę i widzę, jak w dali
Ziemia łączy się z chmurami.
Wiatr od morza głaszcze mi twarz.
A ja czuję-zapach ziemi,
Który rozpyla wiatr
Swym powiewem „radość mi dał”.
Będę tu jakiś czas
Podziwiać ziemię, chmury, morze i wiatr.
Wieki przemijają – przeminę i ja.
A nowe pokolenia
Będą podziwiać – co podziwiam ja.
Piękny – tajemniczy i nieprzenikniony świat
„Paleta barw”
Czerń zalewa mnie
Śmiertelnie swym kolorem.
Biel w kontraście
Potrafi płynąć.
Czerwień krwią i sercem.
Okazuje strach,
Zieleń daje nadzieję,
Że świt nas nie zabije…
Pomarańczową barwą wspomnień,
Błękit jak niebo,
Otwiera się czasami,
Na szmaragdowy ocean wspomnień
I tak cała paleta barw
Czeka!
Na ostatni pociąg donikąd
Lub w tęczową przestrzeń
Pełną wzruszeń
„xxx”
Załamał niejedną falę czasu,
Tam stoi – świadek dawnych głosów.
Nad nim powiewa flaga stara,
Zniszczona, lecz wciąż pełna wiara.
Widział historię – prawdą tchnie.
Jej echo w ruinach dźwięczy w tle.
U stóp mu rzeka płynie w dal,
Jej szum to czasu cichy żal.
A nad nim niebo – chmur i gwiazd,
Piękno, co milczy – trwa i trwa…
„Statek szaleńców”
Tutaj światła przenigdy nie gasną,
Jak nie gasną w mroku czujne oczy.
Nocą trudno jest poczuć samotność,
Szpital nie śpi nigdy, nawet w nocy.
Nie ma ostrzy i nie ma tu sznurów,
Wiadomości wydzielane dawki,
Na świetlicy nas dzielnie zajmują,
Nietoksyczne, plakatowe farbki.
Czas odmierza rytm śniadań, obiadów,
Papierosów wypalane paczki.
Piję kawę i myślę co w domu,
Dom daleko, blisko do kolacji.
Bez koszmarów i cierpień, dostojnie,
Płynie szpital poza rzeczywistość.
Boję się, że tu dziś przyjdziesz do mnie,
I przypomni mi się znowu – wszystko.
Zachęcamy do obejrzenia galerii zdjęć przedstawiających gale rozdania nagród czy prace uczestników.
